--- Ziyaretçi Defteri

[QUOTE=Hakim Kala]  Acının Dili Yok

Ne zor böyle zamanlarda konuşmak , yazmak, anlatmak..Aslında herkesin bildiğini herkesle paylaşmak.. Hele kaybettiğiniz çok yakınınız, canınız, kanınızsa..Baki bir ruh, baki olmayan bir ömür, hepimizin ortak gerçeği..Gerçeklerin en acısı insanlığın tek ortak paydası..
	
4 Temmuz günü aldığımız ani , acı haberle bir annemi daha kaybettiğimi öğrendim.. Aslı annem hayata veda ettiğinde 30 yaşındaydım, Fiyet annem vefat ettiğinde 51..Ama ebeveyn üzüntüsünün yaşı olmuyor..Ne demiş şair “ Her ölüm erken ölümdür”

Biz üzülüp ağlarken, aslında Fiyet Ana’nın  “2 gün yatak, 3. gün toprak “ duası kabul olmuştu..Şimdi olan geride kalanlara olmuştu..Çocuklar , torunlar, gelinler, damatlar, kardeşler, hısım akraba , köylü, komşu…Herkes şoku atlatmaya çalıştı ama kimin ne kadar başardığı tartışılırdı tabii..Bu süreçte eşime , bana ve çocuklarıma her vesile ile destek olan sevdiklerimize teşekkür ediyorum..

Hayat hepimize başka şeyler gösterdi, aynı sonuçlara farklı yollardan varmamızı sağladı belki, belki de hala sonuca vardıramadık varsayımları..Bazen beklenmedik dönemeçler, keskin virajlar, ani şoklar veriyor , alınması gereken mesajları..Sevdiklerimiz yanımızdayken; söylenmemiş söz, yapılmamış iş kalmasın, kalmasın geride pişmanlıklar…O malum gün gelene kadar her anın kıymetini bilelim..

Aslında çok şey var söyleyecek ama daha fazla üzmekten, üzülmekten başka bir işe yaramayacak.Bu sebeple de bu satırları okuyan herkesten Fiyet Ana’nın ruhuna bir Fatiha okumasını istemekten  başka dilenecek tüm dileklerin belki de kulağı sağır ,gözleri kör olacaktır..
				                 Hakim KALA
[/QUOTE]